Ο John D. Anderson Jr. γεννήθηκε στο Λάνκαστερ της Πενσιλβάνια (01.10.1937). Κατά το έτος 1959 αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα με έπαινο και λαμβάνοντας πτυχίο Αεροναυπηγικής. Μεταξύ των ετών 1959 και 1962 υπηρέτησε ως υποσμηναγός στο Εργαστήριο Αεροναυπηγικών Ερευνών της Αεροπορικής Βάσης Wright-Patterson. Στη συνέχεια και έως το έτος 1966 σπούδασε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Οχάιο ως υπότροφος του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών των ΗΠΑ και της NASA, λαμβάνοντας διδακτορικό δίπλωμα στην Αεροναυπηγική, ενώ το 1966 εντάχθηκε στο Εργαστήριο Υλικού Πολέμου του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ. Κατά το έτος 1973 ορίστηκε επικεφαλής του Τμήματος Αεροναυπηγών Μηχανικών στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ και από το 1980 είναι Καθηγητής Αεροναυπηγικής στο ίδιο Πανεπιστήμιο, ενώ το 1982 του απονεμήθηκε ο τίτλος Διακεκριμένου Καθηγητή του Πανεπιστημίου. Μεταξύ των ετών 1986 και 1987, ο Καθηγητής Anderson έλαβε εκπαιδευτική άδεια από το Πανεπιστήμιο και εντάχθηκε στο Smithsonian Institution (έδρα Charles Lindbergh του Εθνικού Μουσείου Αεροναυπηγικής). Η συμμετοχή του στο Εθνικό Μουσείο Αεροναυπηγικής συνεχίστηκε με παρουσία μία φορά την εβδομάδα ως ειδικού συνεργάτη στο αντικείμενο της Αεροδυναμικής, συμμετέχοντας σε ερευνητικά έργα και συγγράφοντας την ιστορία της Αεροδυναμικής. Πλέον της θέσης του ως Καθηγητή Αεροναυπηγικής, το 1993 εξελέγη πλήρες μέλος της Επιτροπής για την Ιστορία και τη Φιλοσοφία των Επιστημών, και το 1996 έγινε μέλος του Τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ. Κατά το έτος 1996, έλαβε τον τίτλο του Διακεκριμένου Καθηγητή «Glenn L. Martin» για την εκπαίδευση των νέων αεροναυπηγών μηχανικών. Τελικά, συνταξιοδοτήθηκε και του απονεμήθηκε ο τίτλος του Ομότιμου Καθηγητή (1999). Σήμερα, είναι έφορος της Αεροδυναμικής στο Εθνικό Μουσείο Αεροδυναμικής & Διαστήματος του Smithsonian Institution και Καθηγητής του Ινστιτούτου «Glenn L. Martin» στο Πανεπιστήμιο του Μέριλαντ.

Ο Christopher P. Cadou αποφοίτησε με BSc Μηχανολόγου Μηχανικού από το Πανεπιστήμιο Cornell εν έτει 1989 και προχώρησε σε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, με αντικείμενο τη Μηχανική των Ρευστών και τις φλόγες ακουστικής διέγερσης με τη χρήση laser. Μετά την αναγόρευσή του ως διδάκτορα (1996) μετακινήθηκε στο California Institute of Technology ως μεταδιδακτορικός ερευνητής, προκειμένου να μελετήσει φαινόμενα αστάθειας οριακών στρωμάτων που σχετίζονται με την εισαγωγή κινητήρων SCRAMjet, χρησιμοποιώντας τεχνικές οπτικοποίησης αλληλουχίας Schlieren, ενώ παράλληλα δίδαξε και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια. Επρόκειτο για μια σημαντική περίοδο της ζωής του, μια και τότε συνειδητοποίησε την αγάπη του για την έρευνα και τη διδασκαλία. Δύο χρόνια αργότερα, ανέλαβε μια ακόμα θέση μεταδιδακτορικού ερευνητή στο ΜΙΤ, προκειμένου να συμβάλει στην κατασκευή του συστήματος καύσης και των στροβιλομηχανών ενός μικροσκοπικού αεριοστροβίλου, εφαρμόζοντας τις ίδιες μεθόδους που χρησιμοποιούνται για κατασκευή ηλεκτρονικών chips. Ωστόσο, το ενδιαφέρον του για τη διδασκαλία παρέμενε άσβεστο και έτσι εγκατέλειψε τη θέση του στο ΜΙΤ για να υπηρετήσει ως Επίκουρος Καθηγητής του τμήματος Αεροναυπηγών Μηχανικών του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ. Έχει διδάξει το αντικείμενο των συμπιεστών ροών (σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο) σε πάνω από 1.000 φοιτητές, έχει συγγράψει ένα βιβλίο σχετικά με τα συστήματα μετατροπής ενέργειας σε μικροκλίμακα και έχει δημοσιεύσει πάνω από 100 ερευνητικές εργασίες στα αντικείμενα της καύσης σε μικροκλίμακα, της ψύξης υπερηχητικών φιλμ, της διαγνωστικής με τη χρήση laser, των επενεργητών με έξυπνα υλικά και των υβριδικών συστημάτων μετατροπής ενέργειας με στρόβιλο και κελί καυσίμου. Παράλληλα, είναι εταίρος της ASME και του ΑΙΑΑ.